Het bedrijf is een familiezaak in de meest letterlijke zin van het woord. Durkje vormt samen met haar man en moeder een vennootschap. Ieder heeft daarin een eigen rol: haar moeder maakt de kaas en helpt bij het maken van zuivelproducten, haar man doet het technische werk en helpt bij de dieren, en Durkje zelf melkt de koeien, maakt de zuivelproducten en doet het landwerk.

Die samenwerking is voor haar de kern van het bedrijf. “Ik doe dit niet alleen. Dat had ik ook nooit gekund.”

Het zijn precies die momenten waarop alles samenkomt, iedereen aan het werk, de dieren verzorgd, het erf in beweging, die haar het meeste raken. “Dan kan ik echt trots zijn. Dan klopt het gewoon.”

Durkje kijkt met een open blik naar de landbouwsector. Waar discussies vaak verharden, pleit zij juist voor nuance. Intensieve en extensieve bedrijven hoeven elkaar niet uit te sluiten, vindt ze. “Je moet het met elkaar doen. Iedereen doet het op zijn eigen manier.”

Ze ziet hoe beleid en regelgeving boeren onzeker maken, vooral door het gebrek aan lange termijnvisie. “We moeten elke paar jaar opnieuw schakelen. Daar word je als boer moe van.”

Haar wens? Een duidelijke stip op de horizon. Bijvoorbeeld dat een boer met vijftig koeien een goed inkomen kan verdienen. “Dan is er ruimte voor iedereen. Voor kleine bedrijven, voor diversiteit.”

Die ontwikkeling gaat niet in grote sprongen, maar stap voor stap. De verhuizing naar de huidige locatie, het opzetten van de zuivellijn en het inrichten van het erf vragen tijd en investeringen. “We kunnen niet sneller. Maar het komt goed.”

Die nuchtere houding typeert haar manier van ondernemen. Geen snelle groei, maar duurzame opbouw. Altijd met oog voor continuïteit: het bedrijf moet blijven draaien, ook tijdens veranderingen.

Als ze één boodschap mag meegeven, is die opvallend eenvoudig. “Koop lokaal, maar het mag ook best een beetje minder. Daar word je ook gelukkig van.”

Het is een pleidooi voor eenvoud, voor verbinding en voor zorg voor elkaar. Niet alleen op het erf, maar ook daarbuiten.

In Vegelinsoord groeit zo niet alleen een melkveebedrijf, maar ook een manier van kijken. Naar voedsel, naar werk en naar de rol van de mens daarin. Buurvrouw Durkje laat zien dat landbouw persoonlijk kan zijn, en misschien juist daardoor toekomst heeft.