Y’ne Sinne farm werkt als een CSA: Community Supported Agriculture. Dat betekent dat leden vooraf een oogstaandeel nemen en hun groenten direct van de tuin halen. Op dit moment telt de tuin zo’n tweehonderd leden, met de ambitie om dat aantal de komende maanden verder te laten groeien.

Het systeem is bewust eenvoudig gehouden. “Je geeft op met hoeveel volwassenen en kinderen je bent, en daar komt een aantal oogsteenheden uit,” legt Kim uit. “Daarvoor pak je wat je die week nodig hebt.” Het vraagt vertrouwen, maar dat vertrouwen blijkt goed te werken. “Mensen moeten in het begin even zoeken. Soms nemen ze te veel mee, soms te weinig. Maar als je merkt dat je eten weggooit, word je daar vanzelf niet blij van.”

Naast de leden is de tuin ook toegankelijk voor andere bezoekers via de boerderijwinkel. Lid zijn mag, maar hoeft niet. “We willen geen drempels opwerpen.”

De manier van telen op Yn’e Sinne farm laat zich niet vangen in één label. Kim noemt het zelf “Bio++”. Alles gebeurt volledig in samenwerking met de natuur: zonder kunstmest, zonder chemische middelen. De basis ligt in permacultuur, maar de praktijk is vooral regeneratief.

“Joël doet elk jaar bodemonderzoek,” vertelt Kim. “Dan kijk je: wat mist er, wat is er te veel?” De bodem wordt gevoed met groenbemesters, gewasrotatie en het voortdurend verhogen van organische stof. “We zeggen wel eens: we zijn eigenlijk bodemboeren.”

Die focus is essentieel, want volgens Kim begint gezonde voeding bij gezonde grond. “Als de bodem geen mineralen heeft, krijgen de planten ze ook niet. En dan eten wij uiteindelijk lege hulsjes.”

Die uitbreiding is in voorbereiding, maar niet zonder weerstand. “In de buurt leven zorgen,” zegt Kim eerlijk. “Dat is lastig, want we doen dit juist voor de gemeenschap.” Samen met gemeente en provincie wordt daarom ingezet op participatie. Omwonenden worden uitgenodigd om mee te denken over de plannen: waar komen gebouwen, hoe blijft het prettig voor iedereen?

“We willen iets neerzetten dat bijdraagt aan een mooiere gemeenschap en een mooi Friesland,” zegt Kim. “Mensen moeten zich gehoord voelen.”

Voor Kim is de motivatie ook heel persoonlijk. Sinds de geboorte van haar zoontje is het besef alleen maar sterker geworden. “Ik ben zelf opgegroeid zonder echt te weten waar mijn eten vandaan kwam,” zegt ze. “Ik wist niet eens hoe spruitjes groeiden.”

Die verwondering wil ze doorgeven. “Dit gun je ieder kind. Dat je weet waar je voedsel vandaan komt, dat je die verbinding voelt.” Het gaat haar niet alleen om kennis, maar om gevoel. “Voedsel is zo fundamenteel.”

Als Kim één wens mag uitspreken voor de Friese landbouw, dan is het dat de korte keten slaagt. “Er wordt zo hard aan gewerkt. Door boeren, door initiatieven, door mensen die erin geloven.” Ze hoopt dat die energie de mensen bereikt. “Dat lokaal voedsel echt een plek krijgt.”

Op Yn’e Sinne farm groeit ondertussen niet alleen groente, maar ook iets groters: een gemeenschap die laat zien dat voedsel weer persoonlijk kan zijn.