Toen Pyt het bedrijf overnam, stond hij voor een fundamentele keuze. Grootschalige landbouw met hoge opbrengsten leek financieel aantrekkelijk, maar paste niet bij hem, en bovendien zijn zulke opbrengsten in Noord-Nederland lastig te behalen. Biologische landbouw sprak hem meer aan, vooral vanwege het vakmanschap en de ruimte voor eigen keuzes. Toch voelde ook dat niet volledig.

“Biologisch was leuk, maar ik miste nog iets,” vertelt hij. “Eigen ontwikkeling, verdieping, passie.” Die vond hij uiteindelijk in de biologisch-dynamische landbouw. Deze vorm gaat een stap verder dan biologisch: minder input, werken met zaadvaste rassen in plaats van door de industrie ontwikkelde hybrides, en veel aandacht voor voedselkwaliteit. Maar bovenal gaat het om een andere manier van kijken. “Niet alleen produceren, maar landbouw bedrijven vanuit de mens.”

Wie langs de akkers rijdt, ziet op het eerste gezicht weinig verschil met gangbare landbouw. En dat is precies de bedoeling. “Als het goed is, zie je geen verschil,” zegt Pyt. Zijn land is net zo groen – soms zelfs groener – maar met veel minder input. Kunstmest noemt hij “vals spelen”, vergelijkbaar met sporters die anabolen gebruiken.

Het echte verschil zie je pas als je gaat graven. En zelfs dan is veel moeilijk meetbaar. “Je kunt stikstof meten, fosfaat meten, maar geen smaak, geen liefde en geen duurzaamheid.” Niet alles laat zich vangen in cijfers, vindt hij. “Soms moet je dingen ook een beetje wazig laten.”

Die visie vertaalt zich ook in praktische keuzes. Pyt werkt met kleinere trekkers, omdat zware machines de bodem verdichten. Hij koos er bewust voor niet steeds groter te worden. Met zestig hectare heeft hij genoeg werk. “Ik vind het jammer dat alles maar groter moet.”

Een belangrijk onderdeel van Pyts bedrijfsmodel is de korte keten. Hij heeft een boerderijwinkel en verkoopt zijn producten zoveel mogelijk direct aan consumenten en lokale partners. Die keuze kwam niet uit luxe, maar uit noodzaak. In de beginjaren van de biologische landbouw gingen veel producten naar Duitsland en Engeland, omdat de Nederlandse markt nauwelijks wilde betalen.

Een keerpunt kwam toen een handelaar plotseling een schuur vol wortelen niet meer wilde afnemen. “Toen ben ik zelf afzet gaan organiseren,” vertelt Pyt. Dat was lastig, maar uiteindelijk succesvol. “Het heeft me dichter bij de consument gebracht.”

In de boerderijwinkel draait het om vakmanschap en eenvoud. Groenten worden niet onnodig gewassen, aardappelen niet in plastic verpakt. “Waarom zou je dat doen als het product van zichzelf al goed is?”

Toch is Piet geen zwartkijker. Hij ziet kansen, vooral in de verschuiving naar meer plantaardige eiwitten en in de groei van lokale voedselnetwerken. Hij gelooft dat boeren niet alleen betaald zouden moeten worden voor voedsel, maar ook voor biodiversiteit, landschap en natuurbeheer. “Als je dat eerlijk meerekent, kan gezond eten ook goedkoper worden.”

De toekomst van zijn eigen bedrijf stemt hem voorzichtig hoopvol. Zijn oudste dochter is bezig met duurzaamheid en wil haar trekkerrijbewijs halen. Misschien staat over tien jaar een volgende generatie op het erf. “Mijn opa begon hier in 1933. Het zou mooi zijn als het verhaal doorgaat.”