De mens achter de reparatie – Lilith vond haar plek tussen naald en draad

13 april 2026

De mens achter de reparatie 

Lilith vond haar plek tussen naald en draad

In het dorpshuis in Appelscha zit Lilith van der Sluis (30 jaar) achter de naaimachine. Voor haar ligt een broek die net iets te lang is. Naast haar zit een oudere dame. Ze drinken koffie, praten wat, en ondertussen wordt de broek korter gemaakt.

“Het is eigenlijk altijd een beetje kletsen en naaien,” zegt Lilith lachend.

Wat op het eerste gezicht een kleine reparatie lijkt, blijkt al snel iets groters te zijn. Voor Lilith is dit niet alleen een plek waar kleding wordt gemaakt, maar ook een plek waar ze zelf weer in beweging kwam.

Van binnen blijven naar meedoen

Lilith woont sinds een paar jaar in Ravenswoud. Via een welzijnscoach kwam ze in aanraking met het Verstelcafé in Appelscha.

“Ik moest eigenlijk wat meer het huis uit,” vertelt ze. “Door paniekaanvallen kwam ik niet veel buiten.”

Ze besloot toch een keer te gaan kijken. Wat haar meteen aansprak, was de sfeer. Gemoedelijk, vertrouwd en zonder oordeel. Vooral de oudere dames die er komen gaven haar een gevoel van rust. “Het is net alsof je eigenlijk met je grootouders praat,” zegt ze.

Juist die laagdrempeligheid maakte dat ze bleef terugkomen. Het voelde niet als een grote stap, maar als een plek waar ze gewoon mocht aanschuiven. Toen ze meer over zichzelf vertelde, kwam vanzelf de vraag of ze ook kleding wilde repareren. Wat begon als een manier om weer wat meer onder de mensen te zijn, groeide uit tot iets dat haar echt houvast gaf. Inmiddels is ze al anderhalf jaar vrijwilliger in het Verstelcafé. De plek helpt haar nog steeds. Bij het Verstelcafé voelt ze zich gezien, ook op moeilijke momenten.

Leren door te doen

Naaien leerde Lilith zichzelf aan. Niet via een opleiding, maar gewoon door te beginnen met een oude naaimachine van haar moeder.

Wat volgde was vooral proberen. Kleding uit elkaar halen, kijken hoe iets in elkaar zit en het daarna weer opnieuw maken. Stap voor stap leerde ze zichzelf de techniek aan. Dat doet ze nog steeds. Nieuwe dingen leert ze door gewoon te doen. Door te proberen, fouten te maken en opnieuw te beginnen.

In haar vrije tijd is ze daar volop mee bezig. Ze maakt kostuums voor cosplay, vaak met corsetten en strakke lijfjes als basis. Dat begint bij een idee en eindigt bij een volledig zelfgemaakt kledingstuk. Juist dat proces geeft haar energie. Iets bedenken, maken en het dan

uiteindelijk dragen of terugzien bij anderen. Diezelfde manier van leren neemt ze mee naar het Verstelcafé.

“Hier is het meestal een broek korter maken of iets innemen. Maar dat maakt het juist leuk, die afwisseling.”

Wat voor de één een kleine reparatie is, is voor Lilith opnieuw een moment om te maken, te oefenen en beter te worden.

Jong en oud aan dezelfde tafel

Die manier van leren stopt niet bij haarzelf. In het Verstelcafé is Lilith een van de jongste vrijwilligers. Waar het eerst vooral voelde als een plek met “grootouders”, ziet ze nu vooral wat het oplevert.

“Het zijn vooral oudere dames. Het voelt soms alsof je met je grootouders zit te praten,” vertelt ze met een glimlach. En juist in dat verschil zit de kracht. “Oudere mensen hebben andere kennis, andere ervaringen. Van die oude kneepjes en oma-tips.”

En andersom brengt Lilith weer iets nieuws mee. Ze haalt inspiratie van plekken als YouTube, TikTok en Instagram en neemt die kennis mee naar de tafel. Zo leerde ze via een nieuwe techniek hoe je een spijkerbroek kunt inkorten zonder dat je ziet dat hij is aangepast. Op die manier ontstaat er vanzelf een uitwisseling. Oude technieken, nieuwe inzichten. Er wordt geleerd van elkaar zonder dat het ingewikkeld wordt.

En die tafel groeit verder. Inmiddels hebben ook twee basisschoolleerlingen zich gemeld met een vraag: of ze naailes kunnen krijgen. Lilith is nu bezig met het maken van een lesplan, zodat ze haar kennis kan doorgeven. Wat begon als zelf leren door te doen, krijgt zo een nieuw vervolg. Aan dezelfde tafel, maar straks met nog meer generaties.

Meer dan repareren

Voor Lilith betekent het Verstelcafé inmiddels veel meer dan alleen naaien.

“Als ik hier niet was gekomen, was ik denk ik een beetje een kluizenaar gebleven.”

Het is een plek waar ze onder de mensen is, waar ze iets kan betekenen en waar ze zich op haar gemak voelt. Ook op momenten dat het even minder gaat. Tegelijkertijd is het ook een plek waar een andere manier van kijken vanzelf ontstaat.

Lilith koopt zelf bijna geen nieuwe kleding meer. Kringloop, rommelmarkten, tweedehands. Voor haar is het logisch geworden om eerst te kijken wat er al is, voordat ze iets nieuws koopt.

“Een klein scheurtje of gaatje kan vaak gewoon gemaakt worden. En dan kan iets weer veel langer mee.”

Die gedachte wil ze ook doorgeven. Niet alleen aan de mensen die binnenlopen met een kapot kledingstuk, maar juist ook aan een nieuwe generatie. Met de eerste naailessen voor basisschoolleerlingen zet ze daar al stappen in.

Voor Lilith begint het klein. Gewoon ergens beginnen. Je hoeft volgens haar niet meteen iets moeilijks te doen.

Met mensen zoals Lilith laat Heel Ooststellingwerf Repareert zien dat repareren niet alleen gaat over spullen. Het gaat over iets terugbrengen wat we een beetje zijn kwijtgeraakt. Aandacht, vaardigheid en het vertrouwen dat je iets kunt maken in plaats van vervangen. Of zoals het in het Verstelcafé zo mooi samenkomt: kletsen en naaien.